به یاد آنکه نامش بر قلب ایرانِ پهلوان پرور حک شده

نمی دونم شما تا چه حد با پهلوان و قهرمان اصیل و با وجود ایرانی مون،جهان پهلوان تختی،آشنایی دارید…

غلامرضا تختی که پیشوند جهان پهلوان با نامش عجین است و جز او هیچ قهرمانی در ذهن مردم شایسته این عنوان نیست. شاید شما هم مثل من در بسیاری از برنامه های ورزشی و یا در جمع های ورزشی اسم این بزرگوار رو شنیده باشید.کسی که ورزش رو به ریشه های عمیق منش و بزرگواری های رفتاری گره زد.از او گفتن و از او نوشتن پایانی نخواهد داشت، چراکه او جوانمردی را با افتخار درهم آمیخت تا پوریای ولی زمان خود باشد، تا جهان پهلوان لقب گیرد و یگانه قهرمان جاوید در ذهن و دل مردم سرزمینش باقی بماند….

در یکی از سایت ها شعر بسیار زیبایی از دکتر علی موسوی گرمارودی دیدم و مطالعه کردم،خیلی زیبا از پهلوان نامی ایران زمین سروده بود.دوست داشتم اینسروده رو در وبلاگم قرار بدم تا شما دوستان عزیز هم مطالعه بفرمایید و ان شا الله لذت ببرید.

 
تختی به خاک رفت
تختی فسرد و مرد
زان پیشتر که کشته شود او افسرده بود
افسرده از وطن
افسرده چون وطن
افسرده همچو هر که در این آب و خاک شوم آزاد مانده است
آزاد ماند گرچه در این برده زار زیست

   ***
او کاوه بود، رستم دستان گرد بود
او نام آب و خاک وطن را به زور خویش
در ماورای خاک وطن زنده کرده بود
اما درون کشور خود نام زنده اش
تا زیر خاک رفت
   ***
او خودکشی نکرد
او خودکشی نکرد که این رنج تلخ را
هم در زمان زندگی خویش برده بود
او خودکشی نکرد که این جام زهر را
هم در حیات غمزده خویش خورده بود

     ***
او دل شکسته بود
او از حیات مردم خود دل گسسته بود
این روزنامه ها
روزی وکیل شد
اما مگر چه شد که نیارست پهلوان
تا پا نهد به عرصه آوردگاه خلق؟
- چون روح او چو بازوی او در نبرد بود
او شیر مرد بود
او خود پلنگ بود که بر کوه می جهد
او پا به بیشه های شغالان نمی نهد
از ما درود باد بر آن جاودانه مرد
او خودکشی نکرد

  ***
آن جاودانه مرد
چونان که مهر پاک بمیرد به آسمان
یا جاودانه، مه شود از نور خود تهی
یا چشمه های پاک بجوشند بر زمین
یا فصل گل فرو فتد از پرده زمان
آن جاودانه رفت
گویی برای من همه چیز از میانه رفت
در چشم من بهار سیه فام و سرد شد
گل مرد، سبزه مرد، چمن مرد و باغ مرد
از، چشمها فروغ امید سپید رفت
لبخند مهربار چون پروانه سفید
از غنچه لبان همه مادران پرید
موج بلند نیز شکست و به ژرفنا
در سینه های بحر
پایین نشست آب
از هر ستیغ کوه شکوه فراز رفت
غم تا نشیب دامن دلها فرو نشست
گرمی عشق و مهر ز دلهای پاک رفت
تختی دریغ مرد
تختی به خاک رفت.