امام علی (ع) و مسابقه اسب دوانی

دين اسلام به ورزش اسب ‏دوانى خيلى اهميت داده است. از اين رو، روايت‏هاى فراوانى درباره اهميت آن از پيشوايان معصوم عليهم‏السلام به ما رسيده است. يكى از اين روايت‏هاى جالب، حديثى است كه در آن، امام على عليه‏السلام آداب برگزارى مسابقه اسب‏دوانى را توضيح مى‏دهد كه به نقل آن مى‏پردازيم.
امام على عليه‏السلام به مسئول برگزارى مسابقه اسب‏دوانى فرمود:

هرگاه به نقطه آغاز مسابقه رسيدى، اسب‏ها را به صف كن و فرياد برآور: آيا كسى هست كه اسب خود را لجام نزده باشد يا كودكى به همراه داشته باشد يا اسب خود را زين نكرده باشد؟ (اين پرسش‏ها براى اطمينان از آمادگى مسابقه دهندگان بود.) اگر كسى پاسخ نداد، سه‏بار تكبير بگو و با تكبير سوم، فرمان حركت بده، خداوند هر كه را خواهد، پيروز مى‏گرداند.
امام على عليه‏السلام خود، در نقطه پايان مسابقه مى‏نشست و خطّى مى‏كشيد و دو مرد را رو در رو در دو طرف خط مى‏نشاند؛ به گونه‏اى كه خط، رو به روى انگشت شصت پاى آنان باشد و اسب‏ها از ميان دو نفر عبور كنند. سپس به آن دو مرد مى‏فرمود:

اگر يكى از اسب‏ها يا دو گوش يا يك گوش يا افسار آنها از خط گذشت، سواركار آن را برنده بدانيد و جايزه را به وى بدهيد. اگر ترديد داشتيد، هر دو را برنده بدانيد و جايزه را تقسيم كنيد. اگر دو اسب با هم به خط رسيدند، كوچك‏تر بودن اسب را ملاك پيروزى قرار دهيد. بدانيد كه در اسلام، جَلَب (آزار دادن اسب و فرياد زدن بر سر آن براى افزودن بر سرعت او) و جَنَب (اسب يدك به همراه داشتن كه در نيمه راه مسابقه از آن استفاده كنند) و شِغار (كمك كردن به يكى از مسابقه دهندگان) منع شده است

مهدى صبوحى،